Narzędzia zużywają się w większości wypadków z powodu ścierania, polegającego na odrywaniu się spośród ich powierzchni grubszych ewentualnie drobniejszych cząstek pod wpływem tarcia pomiędzy powierzchnią przybory i materiałem obrabianym. Artyzm przeciwstawiania się utensylia (stali, z której jest ono wykonane) tego rodzaju zużyciu nazywamy odpornością na ścieranie.
Okoliczności towarzyszące ścieraniu się narzędzi bywają niezmiernie różnorodne. Inne są zadatek ścierania się narzędzi pomiarowych, np. sprawdzianów, i inne pierścieni do ciągnienia prętów; inny natura mają czynniki powodujące ścieranie się świdra do kamienia, zaś dalszy w pobliżu wiertłach do metali. Inaczej stal na narzędzia szmata się narzędzie przy pracy na sucho niż w sąsiedztwie użyciu emulsji chłodzącej. Ze względu na inność warunków ścierania, różne narzędzia muszą dowodzić różnego rodzaju wytrzymałość na szlifowanie. Nie jest, więc dama w żadnym razie własnością dającą się jednoznacznie określić, zmierzyć zaś porównywać. Jeśli mówimy o odporności na ścieranie jednego gatunku stali, lub porównujemy pod tym w stosunku do dwie jednakowoż więcej różnych gatunków, to stale powinniśmy brać w rachubę zacięcie ścierania, i wszelkie porównania możemy osiągać lecz wciąż wtedy, kiedy zacięcie te są identyczne.
Dlatego również niemożliwe jest jednolite sklasyfikowanie stali wg tej własności a szczegółowe sprecyzowanie, kiedy na nią wpływa skład chemiczny stali, struktura, twardość itp. Stosowane po tej stronie metody procedura są także różnorodne natomiast okazjonalnie na odwrót odtwarzają rzeczywiste talent pracy narzędzi. Wobec tego, jeżeli idzie o dobór stali poniżej względem największej możliwie odporności na szlifowanie dla danych warunków pracy, to musimy posługiwać się na to samo bardzo ogólnikowymi wskazówkami a ewentualnie legitymować się na posiadanym doświadczeniu, czy też korygować je próbami praktycznymi czy nawet laboratoryjnymi, ale przeprowadzanymi w warunkach możliwie stricte odpowiadających rzeczywistości.
Upraszczając trochę sprawę oraz abstrahując od przypadki specjalne (np. miękką a w pewnych warunkach niezmiernie odporną na szlifowanie stal wysokomanganowa) można ogłosić, że wytrzymałość na szlifowanie wzrasta spośród twardością stali.
wysoce większym wszelako stopniu aniżeli sama twardość martenzytu bądź produktów jego rozkładu na wytrzymałość na ścieranie występowanie w strukturze nierozpuszczonych bądź wydzielonych węglików. Mają one dużą twardość, większą niż twardość martenzytu zaś ogromnie małą wymazywalność. Odnosi się owo tak jak do węglików żelaza (Fe3C), jak tudzież w coraz większym stopniu aż do węglików specjalnych, np. chromu, wolframu, i wanadu. Odporność na szlifowanie powodowana obecnością twardych węglików w twardej osnowie strukturalnej ma istotność przede wszystkim pod ręką tych stalach do pracy na zimno, spośród których wyrabia się narzędzia skrawające, utensylia do cięcia, aż do ciągnienia itp. Twardość martenzytu, kiedy widzieliśmy, praktycznie nie zwiększa się w sąsiedztwie dużych zawartościach węgla. Jakkolwiek wytrzymałość na ścieranie w warunkach pracy tych narzędzi jest wyraźnie zależna od chwili zawartości węgla natomiast tym większa, im więcej stał go zawiera, inaczej im więcej nierozpuszczalnych węglików występuje na tle martenzytu. Także tam, gdzie zachodzi szlifowanie dzięki sypkie materiały, np. w narzędziach aż do brykietowania, ewolucja ilości węglików w stali zwiększa trwałość na zniszczenie. Tym tłumaczy się fakt, że non stop przeznaczone do wyrobu takich narzędzi zawierają przede wszystkim większe ilości węgla (1 ÷ 1,4 a nawet aż do 2,2% C) i domieszki stopowe , podczas gdy chrom oraz tungsten (zwłaszcza wolfram daje niezmiernie twarde oraz trudno ścieralne węgliki).